საქართველოს აგრარული ბიომრავალფეროვნების მნიშვნელობა

არქეოლოგიური მასალებით დასტურდება, რომ საქართველოში სოფლის მეურნეობას, სულ მცირე, 8000-წლოვანი ისტორია აქვს. საქართველოს ტერიტორია თავად წარმოადგენს რიგი უმნიშვნელოვანესი კულტურული მცენარის წარმოშობის ერთ-ერთ კერას. განსაკუთრებული მრავალფეროვნებით ხორბალი გამოირჩევა. საქართლოში აღწერილია ხორბლის ხუთი ენდემური სახეობა: ჩელტა ზანდური (Triticum timopheevii Zhuk.), კოლხური ასლი (Triticum palaeocolchicum Menabde), მახა (Triticum macha Dekapr. & Menabde), ჰექსაპლოიდური ზანდური (Triticum zhukovskyi Menabde & Ericzjan) და დიკა (Triticum carthlicum Nevski).  

აგრარული ბიომრავალფეროვნების დაცვისა და მდგრადი გამოყენების საკითხებზე მუშაობა ასოციაცია „ელკანამ“ ჯერ კიდევ 1996 წელს დაიწყო. 2004-2009 წლებში „ელკანამ“ განახორციელა GEF/UNDP-ის მიერ დაფინანსებული პროექტი “საქართველოს აგრობიომრავალფეროვნების აღდგენა, კონსერვაცია და მდგრადი გამოყენება”, რომლის ფარგლებშიც ახალციხის მუნიციპალიტეტის სოფელ წნისში 2004 წელს მოეწყო ხეხილის, კენკროვანებისა და მარცვლეული კულტურების საცდელ-სადემონსტრაციო მეურნეობა, რომელიც დღეს „მარცვლეულის კიდობანის“ სახელითაა ცნობილი. დღეისათვის, მეურნეობაში დათესილია ხორბლის ადგილობრივი სახეობები და ჯიშები - დიკა, მახა, კოლხური ასლი, ჩელტა ზანდური, გვაწა ზანდური, დღეისათვის, საცდელ-სადემონსტრაციო მეურნეობაში დათესილია ხორბლის ადგილობრივი სახეობები და ჯიშები - დიკა, მახა, კოლხური ასლი, ჩელტა ზანდური, გვაწა ზანდური, კახური დატოტვილი; პარკოსანი კულტურები - ცულისპირა, მუხუდო, ძაძა, ცერცვი, ოსპი; ასევე - შავი ქერი, ქერშველი, ღომი.